Stefan Fabiszewski

Stefan Fabiszewski (1896-1974), ps. Tadeusz, był oficerem Wojska Polskiego, podpułkownikiem piechoty II RP i działaczem niepodległościowym. Urodził się w Gostyninie jako syn Tomasza i Józefy. Przed I wojną światową należał do Związku Strzeleckiego w Leodium, a 6 sierpnia 1914 roku został wcielony do Pierwszej Kompanii Kadrowej. Został ranny w walkach pod Jastkowem, a po kryzysie przysięgowym internowano go w Szczypiornie i Łomży. Po ucieczce w 1918 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich i brał udział w I powstaniu śląskim.

W latach 1934-1938 był komendantem Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte i odpowiadał za ufortyfikowanie półwyspu. Po kampanii wrześniowej ewakuował się do Rumunii, skąd wyjechał do Francji, a później do Anglii. Na emigracji publikował w „Tygodniu Polskim” i „Dzienniku Polskim - Dzienniku Żołnierza”, uczestniczył w działalności kombatanckiej, a od 1954 roku należał do Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyż Walecznych. Zmarł w Brighton, a pochowano go na cmentarzu w Gostyninie. Jedna z ulic w Gostyninie nosi jego imię.

Na podstawie artykułu „Stefan Fabiszewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.