Andrzej Zagrojski

Andrzej Jan Zagrojski, używający także nazwiska Zagroyski, urodził się 8 marca 1888 roku w Gostyninie, w rodzinie Erazma i Adeli z Terleckich. Był oficerem artylerii Wojska Polskiego. W lipcu 1919 roku objął dowództwo 2. baterii 4. dywizjonu artylerii konnej. W styczniu 1920 roku wyruszył z nią na front wołyński, gdzie bateria dołączyła do 4. Brygady Jazdy. 28 maja został kontuzjowany w walce pod Olszanką.

W 1924 roku przeniesiono go do 12. dywizjonu artylerii konnej w Ostrołęce na stanowisko dowódcy. W 1928 roku otrzymał awans na podpułkownika. Później służył między innymi jako rejonowy inspektor koni w Stanisławowie, zastępca zarządcy zapasu młodych koni oraz przewodniczący Komisji Remontowej nr 2 w Poznaniu. W 1938 roku przeszedł w stan spoczynku. Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 12 sierpnia 1955 roku, a sześć dni później pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Andrzej Zagrojski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.