Siemowit IV

Siemowit IV, znany także jako Ziemowit, był księciem mazowieckim, synem Siemowita III i Eufemii opawskiej. Urodził się w 1352 roku. Własną dzielnicę, obejmującą okręg Rawy Mazowieckiej, otrzymał na przełomie 1373 i 1374 roku, a po śmierci ojca objął ziemie rawską, płocką, sochaczewską, gostynińską, płońską i wiską. W 1383 roku podjął starania o koronę polską, jednak zrezygnował z nich po nieudanych działaniach zbrojnych i rokowaniach z Jadwigą. W 1386 roku został dziedzicznym lennikiem Polski, a w 1388 otrzymał księstwo bełskie.

Prowadził politykę zagraniczną między Polską, Litwą, Węgrami i zakonem krzyżackim. W 1410 roku wysłał oddziały pod Grunwald, a rok później podpisał pokój toruński. W polityce wewnętrznej wydawał statuty prawa zwyczajowego, lokował miasta na prawie niemieckim i wspierał kolonizację. Po 1420 roku, z powodu postępującej ślepoty, coraz bardziej przekazywał rządy synom. Zmarł 21 stycznia 1426 roku w Gostyninie, z którym był związany także jako władca ziemi gostynińskiej. Został pochowany w katedrze płockiej.

Na podstawie artykułu „Siemowit IV” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.